NASIONALE
SENIOR SERTIFIKAAT
GRAAD 12
SEPTEMBER 2016
GESKIEDENIS V1
ADDENDUM
Hierdie addendum bestaan uit 13 bladsye.
Skip to contentAll 2016 papers 

%20P1%2010791%20Preperatory%202016%20Question%20Paper_hlayiso.com_--f146720c-997d-4fdf-b249-92df2b2b1b96/v1-62a27980ef04f09bf308/card.webp)



View all





History Grade 12 Eastern Cape Mock 2016 Addendum (Afrikaans)
Grade 12 History addendum from the Eastern Cape Mock Exam 2016 (Afrikaans), 13 pages. Read online or get the free PDF download.
History · Grade 12 · Eastern Cape Mock Exam · 2016. Addendum, 13 pages. Read online or download the PDF.
- Subject
- History
- Grade
- Grade 12
- Document type
- Addendum
- Year
- 2016
- Exam period
- Eastern Cape Mock Exam
- Curriculum
- CAPS
- Pages
- 13
- File size
- 569.8 KB
Free to read online, no sign-up needed
Loading document…
Loading document…
1 of 13
This exam
Eastern Cape Mock Exam 2016
Document textSearch extracted text and jump to a page.
2 GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) (EC/SEPTEMBER 2016)
VRAAG 1A: BRONGEBASEERDE VRAE
VRAAG 1: HOE HET DIE BERLYNSE KRISIS BETREKKINGE TUSSEN DIE VSA EN
DIE SOWJETUNIE TYDENS IN DIE 1960’s VERERGER?
BRON 1A
Hierdie bron verduidelik die redes waarom die Sowjetunie uiteindelik besluit het om ʼn
muur te bou wat Oos-Berlyn van Wes-Berlyn geskei het.
Die bestaan van Wes-Berlyn, ʼn opvallende kapitalistiese stad diep binne die
kommunistiese Oos-Duitsland, “het soos ʼn been in die Sowjet-keel vasgesit,” soos die
Sowjet-leier Nikita Khrushchev dit gestel het. Die Russe het pogings begin aanwend om
die Verenigde State van Amerika, Brittanje en Frankryk uit die stad te verdryf vir eens en
altyd. In 1948, het ʼn Sowjet-blokkade van Wes-Berlyn daarop gemik om die Westerse
bondgenote uit die stad deur ʼn voedselblokkade te verdryf. In plaas daarvan om toe te
gee het die Verenigde State en sy bondgenote hul sektore van die stad vanuit die lug
voorsien. Hierdie poging, wat bekend gestaan het as die Berlynse Lugbrug, het vir meer
as ʼn jaar geduur en meer as 2,3 miljoen ton voedsel, brandstof en ander goedere in
Wes-Berlyn afgelewer. Die Sowjetunie het die blokkade in 1949 afgelas.
Na ʼn dekade van relatiewe kalmte, het spanning weer in 1958 opgevlam. Vir die
volgende drie jaar, het die Sowjetunie, aangemoedig deur die suksesvolle bekendstelling
van die Sputnik-satelliet die vorige jaar en die verleentheid van die skynbaar eindelose
stroom vlugtelinge van oos na wes (byna 3 miljoen sedert die einde van die blokkade,
baie van hulle jong geskoolde werkers soos dokters, onderwysers en ingenieurs) -getier
en gedreig, terwyl die Geallieerdes dit weerstaan het. Berade, konferensies en ander
onderhandelinge het gekom en gegaan sonder resolusie. Intussen het die vloed van
vlugtelinge voortgegaan. In Junie 1961 het byna 19 000 mense die DDR deur Berlyn
verlaat. Die volgende maand, het 30 000 gevlug. In die eerste 11 dae van Augustus, het
16 000 Oos-Duitsers die grens na Wes-Berlyn oorkruis, gevolg deur byna 2 400 op 12
Augustus – die grootste getal oorlopers wat Oos-Duitsland in ʼn enkele dag verlaat het.
[Bron: www.history.com/topics/cold-war/berlin-wall. Toegang op 29 Oktober 2015 verkry.]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
(EC/SEPTEMBER 2016) GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) 3
BRON 1B
Hierdie bron gee besonderhede oor hoe die werklike konstruksie van die Berlynse Muur
die toestand van spanning / vyandelikhede tussen die VSA en die USSR verhoog het.
In die vroeë oggendure van 13 Augustus 1961 is tydelike versperrings opgesit by die
grens wat die Sowjet-sektor van Wes-Berlyn geskei het, en die teerpad en keistene op
die verbindingspaaie was opgelig. Die polisie- en vervoerpolisie-eenhede, saam met
lede van “boogskutters werkers”, het wag gestaan en alle verkeer by die sektorgrense
weggewys. Oor die volgende paar dae en weke, was die rolle doringdraad wat langs die
grens na Wes-Berlyn gespan was vervang deur ʼn muur van betonblaaie en hol blokke.
Dit is gebou deur Oos-Berlyn konstruksiewerkers onder die noukeurige toesig van die
DDR grenswagte.
Op 25 Oktober 1961 het Amerikaanse en Sowjet-tenks mekaar gekonfronteer by die
Friedrich-grenskruising wat gebruik was deur buitelandse burgers (Checkpoint Charlie),
want die DDR grenswagte het probeer om die verteenwoordigers van die Westerse-
bondgenote te identifiseer soos hulle die Sowjet-sektor wou binnegaan. Volgens die
Amerikaanse siening, is die geallieerdes se reg om vrylik in die hele Berlyn te beweeg,
geskend. Vir sestien uur, het die twee kernmagte mekaar gekonfronteer op ʼn afstand
van net ʼn paar meter, en die mense van daardie era het die dreigende gevaar van oorlog
gevoel. Die volgende dag, het beide kante onttrek. Danksy ʼn diplomatieke inisiatief deur
Amerika se president Kennedy, het die hoof van die Sowjet-regering en die
Kommunistiese Party, Nikita Khrushchev, die vier-krag status van Berlyn bevestig, ten
minste vir nou.
[Bron: Aangepas van www.berlin.de/mauer/geschichte/index.en.htm. Toegang op 1 November 2015
verkry.]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
4 GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) (EC/SEPTEMBER 2016)
BRON 1C
Hierdie visuele bron wys hoe kinders bo-op die Berlynse Muur speel in die
Wes-Berlynse distrik Kreuzberg in Maart 1972.
[Bron: www.germany.info/Vertretung/usa/en/02-GIC. Toegang 1 November 2015 verkry.]
Einigkeit und Freiheit für Berlin
Eenheid en vrede vir Berlyn
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
(EC/SEPTEMBER 2016) GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) 5
BRON 1D
Dit is ʼn uittreksel uit ʼn toespraak deur president Kennedy van die VSA in reaksie op die
bou van die Berlynse Muur in 1961 by die Rudolph Wilde Platz in Berlyn.
... Ons kan nie en sal nie die Kommuniste toelaat om ons uit Berlyn te verdryf nie, óf
geleidelik of met geweld. Die vervulling van ons belofte aan daardie stad is noodsaaklik
vir die moraal en sekuriteit van Wes-Duitsland, vir die eenheid van Wes-Europa, en aan
die geloof van die hele vrye wêreld.
Die Sowjet-strategie is lank reeds gemik, nie net op Berlyn nie, maar op die verdeling en
neutralisering van die hele Europa, en om ons terug te dwing na ons eie gebied. Ons
moet voldoen aan ons dikwels verklaarde belofte aan die vrye mense van Wes-Berlyn –
en ons moet ons regte en hul veiligheid handhaaf, selfs in die aangesig van dwang – ten
einde die vertroue van ander vrye volke in ons woord en ons vasberadenheid in stand te
hou. Die sterkte van die alliansie op wie ons veiligheid afhang hang op sy beurt af van
ons gewilligheid om ons verpligtinge aan hulle na te kom. So lank as wat die Kommuniste
daarop aandring dat hulle hulself voor berei om ons regte in Wes-Berlyn en ons
verbintenis tot die mense daar eensydig te beëindig, moet ons bereid wees om daardie
regte en daardie verpligtinge te verdedig. Ons sal ten alle tye gereed wees om te praat,
as praat sal help. Maar ons moet ook gereed wees om te weerstaan met geweld, indien
geweld teen ons gebruik word. Elkeen op sy eie, sal misluk. Saam, kan hulle die saak
van vryheid en vrede dien.
Die aanvullende verdedigingsmagte opbou wat ek vanaf die Kongres aangevra het in
Maart en Mei het al reeds ons laat beweeg in die rigting van hierdie en ons ander
verdedigingsdoelwitte. Dit sluit in ʼn toename in die grootte van die Marinekorps,
verbeterde gereedheid van ons reserwes, uitbreiding van ons lug en see ondersteuning,
en ʼn verhoogde aanvraag van die nodige wapens, ammunisie, en ander items.
[Bron: www.history.com/topics/berlin-wall;. Toegang op 30 Oktober 2015 verkry.]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
6 GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) (EC/SEPTEMBER 2016)
VRAAG 2: WAT WAS DIE IMPAK VAN DIE BETROKKENHEID VAN BUITELANDSE
MAGTE OP DIE ANGOLESE BURGEROORLOG?
BRON 2A
Hierdie bron gee agtergrondinligting oor die betrokkenheid van buitelandse lande in die
Angolese konflik.
Die Suid-Afrikaanse inval, Kubaanse ingryping en Sowjet en Amerikaanse hulp het die
Angolese konflik geïnternasionaliseer. Alhoewel die FNLA opgehou het om te bestaan in
1976, het Unita – wat voordeel getrek het uit die uitgebreide Suid-Afrikaanse militêre
bystand asook die Verenigde State se hulp en ʼn winsgewende diamant smokkelbedryf – ʼn
gedugte gevegsmag van sowat 40 000 soldate opgebou. Vir bykans twee dekades was
daar ʼn burgeroorlog tussen die Unita guerrilla en die MPLA-regering, wat gelei het tot die
dood van meer as 1,1 miljoen burgerlikes, meestal in die landelike gebiede, waar meer as
tagtig persent van die bevolking woon.
Die MPLA, ʼn Marxisties-Leninistiese party sedert 1977, het opvoedkundige geleenthede
en die gesondheidsorgstelsel uitgebrei en nywerhede wat deur Portugese setlaars en
buitelandse maatskappye verlaat was, genasionaliseer. Maar sy staatsbeheerde plase en
ondoeltreffende burokrasieë het net die lewe moeiliker gemaak op die platteland, waar
paaie versleg het en waar kleinboere gelaat was sonder toegang tot markte of landbou-
insette ... President Neto en Jose Eduardo dos Santos, wat Neto in 1979 opgevolg het,
het pragmatiese ekonomiese beleide nagestreef, wat private eienaarskap en
samewerking met die Westerse-oliemaatskappye in die ontginning van Angola se ryk olie-
reserwes aan die kus van die Cabinda-enklave toegelaat het. Baie – indien nie alles – van
die $400 miljoen van die jaarlikse olie-inkomste is aan die oorlogspoging bestee ...
[Bron: Africana: The Encyclopaedia of the African and African American Experience, geredigeer deur
Appiah KA en Gates HL Jnr.]
BRON 2B
Hierdie bron verduidelik in detail die redes vir die betrokkenheid van die VSA in die
Angolese konflik. Dit fokus op die VSA se pogings om te herstel van die verleentheid van
Viëtnam.
Die VSA wou verhoed dat ʼn Sowjet-gesteunde kommunistiese regering aan bewind kom
in Angola. Om hierdie rede, het sy wapens, geld en voorrade aan beide die FNLA en
Unita verskaf. Dit is verskerp na die Amerikaanse onttrekking aan Vietnam. Die
Amerikaanse regering was gretig om sy posisie in Afrika ná sy vernederende nederlaag
teen die kommuniste in Viëtnam af te dwing. Hulle het dit gesien as ʼn manier om die
magsbalans tussen die supermoondhede te herstel. Maar, na sy nederlaag in Viëtnam,
was die VSA nie bereid om direk by die stryd betrokke te raak deur troepe te stuur nie.
Hulle het in die geheim die inval van die Suid-Afrikaanse Weermag aangemoedig en
daardeur gehoop dat dit die MPLA sou verhoed om aan bewind te kom. Die effek van die
VSA se betrokkenheid was om die burgeroorlog te verleng.
[Bron: In Search of History; Bottaro J et al]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
(EC/SEPTEMBER 2016) GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) 7
BRON 2C
Hierdie bron stel twee standpunte teenoor mekaar, ʼn Kubaanse siening en ʼn Suid-
Afrikaanse siening oor die Slag van Cuito Cuanavale.
Een denkrigting (ondersteun deur die ANC, Kuba, ander bevrydingsbewegings en
verskeie historici) is dat Suid-Afrika se besluit om sy aanval te loods beïnvloed was deur
hul voorneme om Unita te red en hul begeerte om die dorp van Cuito Cuanavale oor te
neem deur die inname/besetting van die lugmagbasis. Daar word aangevoer dat die
optrede van die SAW voor 23 Maart 1988 ʼn duidelike bewys was van hul vasberadenheid
om na die dorp deur te breek. Die SAW magte het Cuito aangeval met massiewe 155
mm G-5 gewere en aanvalle ná aanvalle gevoer gelei deur die knap 61ste
gemeganiseerde bataljon, 32 Buffalo bataljon, en later die 4de SA Infanteriebataljon
groep. Op die 23ste Maart het die stryd ʼn stilstand bereik. In die woorde van die 32ste
Bataljon bevelvoerder, kolonel Jan Breytenbach. Hy skryf: “Die Unita soldate het baie
dood gebring daardie dag’ en ‘die volle gewig van die defensiewe mag van die FAPLA
was op die koppe van die [SAW] Regiment President Steyn en die reeds bloeiende
Unita” geplaas. Volgens hierdie siening het die SAW misluk in hul sy voorneme en was
suksesvol deur die gekombineerde Angolese magte in die wiele gery.
Die tweede denkrigting volhou daarmee dat die SAW slegs beperkte doelwitte gehad het,
naamlik om die vyand by Cuito te stop, om die gebruik van hul landingstrook te verhoed,
en dan om terug te val. Verdere optrede sou die onderhandelinge tussen Kuba, Angola
en Suid-Afrika ondermyn het, wat vroeg in 1988 in Londen begin was en voortgegaan het
in Mei in Brazzaville, Kongo, en Kaïro Egipte. Teen hierdie tyd, het die Suid-Afrikaanse
regering alreeds die politieke verandering in Rusland en die beëindiging van die Koue
Oorlog erken. Gen. Jannie Geldenhuys, Hoof van die SAW, het gesê dat die mees
belangrikste veldtog in die stryd was toe hulle die Kubane verslaan het by die Lomba-
rivier en Cuito Cuanavale was bloot deel van die opruimingsoperasie na die stryd. Hierdie
siening word ook ondersteun deur genl. Magnus Malan, Suid-Afrikaanse Minister van
Verdediging op daardie oomblik. Opvolgend tot dit was die SAW se doelwit om die
inname van Mavinga te voorkom en daardeur aanvalle op Jamba te voorkom. Dit is
suksesvol bereik. Hierdie siening word ondersteun deur die SAW en verskeie historici
soos Fred Bridgeland, W.M. James en ander. Daarbenewens weerspreek beide SAW en
militêre ontleder statistieke die aansprake van ʼn oorwinning. Gen. Jannie Geldenhuys,
Hoof van die SAW, het die volgende aangehaal ter ondersteuning van hierdie argument:
KUBA/FAPLA tenks vernietig: 94, SAW tenks vernietig: 3, Kubaanse troepedraers
vernietig: 100, SAW troepedraers vernietig: 5 logistieke voertuie vernietig: 389 vir Kuba
en 1 vir SAW.
[Bron: www.sahistory.org.za/tops/battle-cuito-cuanavale. Toegang op 26 Oktober 2015 verkry.]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
8 GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) (EC/SEPTEMBER 2016)
BRON 2D
Hierdie foto wys die Suid-Afrikaanse Weermag rekrute wat hulle wapens beveilig voordat
hulle die basis by Ruacana in 1988 binnegaan het gedurende die Slag van Cuito
Cuanavale. Hierdie bron is uit ʼn koerantartikel, The Mother of Liberation Battles
aangepas.
[Bron: ‘The Mother of Liberation Battles’, ʼn artikel deur Ronnie Kasrils, Sunday Independent,
24 Maart 2013]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
(EC/SEPTEMBER 2016) GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) 9
VRAAG 3: HOE SUKSESVOL WAS DIE DESEGREGASIE VAN SKOLE IN
LITTLE ROCK, ARKANSAS, GEDURENDE 1957?
BRON 3A
Hierdie bron is ʼn uittreksel vanuit dagboeknotas wat deur President Dwight
Eisenhower op 8 Oktober 1957 opgestel na sy vergadering met Goewerneur
Faubus. Dit het betrekking op die besoek van Goewerneur Faubus van Arkansas
aan Little Rock op 14 September 1957. Die vergadering het in Newport
plaasgevind.
Goewerneur Faubus het herhaaldelik geprotesteer dat hy ʼn wetsgehoorsame
burger was, dat hy ʼn veteraan was, geveg het in die oorlog, en dat almal erken dat
die Federale wet hoër as die staatswet was. Ek het toe aan hom voorgestel dat hy
huis toe moet gaan en nie noodwendig die troepe van die Nasionale Wag moet
onttrek nie, maar eerder net hul bevele verander deur te sê dat hy die versekering
gegee het dat daar geen poging was om iets te doen, behalwe om die howe te
gehoorsaam en dat die federale regering nie iets sou probeer wat alreeds
ooreengekom was deur die Skoolraad en opdragte wat deur die howe gegee was;
dat hy die Wag moes vertel om voort te gaan met die handhawing van orde, maar
die Negro kinders moes toelaat word om Sentraal Hoërskool by te woon. Ek het
daarop gewys op die tydstip toe hy die volgende Vrydag, die 20ste voor die hof moes
verskyn om te bepaal of ʼn hofbevel uitgereik moes word ... Ek het verder gesê dat
ek glo nie dit was vir enigiemand om ʼn verhoor van mag tussen die president en ʼn
goewerneur te hê nie want in enige gebied waar die federale regering jurisdiksie
aanvaar het en dit deur die Hooggeregshof bevestig was, kan daar net een uitkoms
wees ... dit is, die staat sal verloor, en ek wou nie sien dat enige goewerneur
verneder word nie.
Hy was skynbaar baie dankbaar vir hierdie houding en ek het ʼn besliste
verstandhouding gekry dat hy na Arkansas terug sou gaan om binne ʼn paar ure die
bevele wat aan die Nasionale Wag gegee was om die Negro kinders se hertoelating
tot die skool te verhoed, sou herroep. Hy het my vertel van sy oorlogservarings en
het sy diep gevoel van lojaliteit en toewyding aan die federale regering kragtig
bevestig, en verskeie kere die respek wat hy getoon het vir die wet in al sy
optredes, herhaal.
[Bron: www.mhunt.weebly.com . Toegang op 13 November 2015 verkry.]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
10 GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) (EC/SEPTEMBER 2016)
BRON 3B
Dit is ʼn verklaring deur die goewerneur van Arkansas, Orval Faubus, ná sy
ontmoeting met die Amerikaanse president Dwight Eisenhower in September 1957
met betrekking tot die voorval by Sentraal Hoërskool, Little Rock, Arkansas.
... Ek het die President verseker van my begeerte om saam met hom te werk in die
uitvoering van die pligte wat op beide van ons rus onder die Federale Grondwet.
Daarbenewens moet ek my optrede kragtens die Grondwet van Arkansas
harmoniseer met die vereistes van die Grondwet van die Verenigde State van
Amerika.
Ek het nog nooit enige persoonlike mening uitgespreek met betrekking tot die
Hooggeregshof besluit van 1954 [Brown v Raad van Onderwys] wat integrasie
aanbeveel het nie. Dit is nie relevant nie. Die besluit is die wet van die land en
moet gehoorsaam word. Terselfdertyd is dit duidelik uit die taal van die besluit self
dat die veranderinge wat die hofbevele in die vooruitsig stel nie oornag bereik kan
word nie. Die mense van Little Rock is wetsgehoorsamig en ek weet dat hulle
verwag om geldige hofbevele te gehoorsaam. In dit, sal hulle my ondersteuning
het.
Deur dit te doen dit is my verantwoordelikheid om die mense te beskerm teen
enige vorm van geweld. Soos ek die president se openbare verklarings
interpreteer, het die Nasionale Administrasie geen begeerte om hierdie feit uit te
daag nie. Om hierdie verpligting na te kom, is dit noodsaaklik dat, in die proses
van die uitvoering van die bevele van die Hof, die kompleksiteit van integrasie
geduldig verstaan moet word deur almal wat onder Federale gesag is. Toe ek die
president verseker ... dat ek verwag om die besluit van die howe te aanvaar, het ek
hoop uitgespreek dat die Departement van Justisie en die Federale Regbank sal
optree met begrip en geduld in die uitvoering van hul pligte.
[Bron: www.ourdocuments.gov. Toegang op 14 November 2015 verkry.]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
(EC/SEPTEMBER 2016) GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) 11
BRON 3C
Hierdie uittreksel beskryf die swaarkry van die Afro-Amerikaanse studente en hul
gesinne wat die ‘net wit’ Sentraal Hoërskool bygewoon. Dit fokus ook op hoe
hulle families geteister was.
Alhoewel sommige van die studente, onderwysers en administrateurs probeer het
om ʼn gevoel van normaliteit voor te hou, was dit vir die nege studente wat Sentraal
Hoërskool geïntegreer het soos om na ʼn oorlog toe te gaan elke dag. Een van die
Little Rock Nege, Melba Pattilo Beals, beskryf hul ervarings in haar boek Warriors
Do not Cry: “My agt vriende en ek het betaal vir die integrasie van Sentraal
Hoërskool met ons onskuld. Gedurende dié jaar toe ons dringend die goedkeuring
van ons eweknieë benodig het, was ons die slagoffers van die mees harde
verwerping denkbaar. Die fisiese en sielkundige straf wat ons verduur het, het ons
lewens diep geraak. Dit het ons verander in krygers wat nie eens kon waag om te
huil toe ons aan ondraaglike pyn gely het nie.”
Integrasie het beide hul lewens by die skool en by die huis beïnvloed. Op skool
was hierdie studente met die elmboog geloop, gesteek, geskop, geslaan en
gestoot. Hulle het verbale mishandeling vanaf voorstaanders van segregasie in
die gesig gestaar asook doodsdreigemente teen hulself, hul families en lede van
die swart gemeenskap. Tuis, het hul families dreigoproepe verduur; sommige van
die ouers het hul werk verloor, en die swart gemeenskap as ʼn geheel is geteister
deur bomdreigemente, geweerskote, en bakstene wat deur vensters gegooi was.
Terwyl die studente ʼn mate van ondersteuning van hul gemeenskap ontvang het,
was hulle ook vervreemd van diegene wat gevoel het dat hul optrede ʼn gevaar
was vir die veiligheid van ander.
[Bron: www.nps.gov/history/nr/twhp/wwwlps/lessons. Toegang op 14 November 2015 verkry.]
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
12 GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) (EC/SEPTEMBER 2016)
BRON 3D
Hierdie foto wys sommige swart Afro-Amerikaanse en wit Amerikaanse studente
wat sosiaal by Sentraal Hoërskool in 1957 verkeer.
[Bron: www.history.com. Toegang op 15 November 2015 verkry.]
Minnie-Jean Brown
Federale troepe
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
(EC/SEPTEMBER 2016) GESKIEDENIS V1 (ADDENDUM) 13
ERKENNINGS
Visuele bronne en ander historiese bewyse was geneem vanuit die volgende:
Appiah, KA and Gates, HL Jr (Editors), Africana: The Encyclopaedia of African en
African American Experience, (Oxford University Press)
Bottaro J, et al, 2013, In Search of History, (Oxford University Press)
Kasrils R, “The Mother of Liberation Battles” – Sunday Independent, Maart 24,
2013
www.berlin.de/mauer/geschichte/index.en.htm
www.germany.info/Vertretung/usa/en/02-GIC
www.germany.infor/Vertreting/usa/en/02-GIC
www.history.com/black-history/central-high-school-integration
www.history.com/topics/cold-war/berlin-wall
www.sahistory.org.za/tops/battle-cuito-cuanavale
www.mhunt.weebly.com
www.nps.gov/history/nr/twhp/wwwlps/lessons
Kopiereg voorbehou Blaai om asseblief
Study this subject
Recommended for this subject

Question paper
History Grade 12 P2 Eastern Cape Mock 2016 QP (Eng)

Addendum
History Grade 12 Paper 2 EC June 2016 Addendum (English)
%20P1%2010791%20Preperatory%202016%20Question%20Paper_hlayiso.com_--f146720c-997d-4fdf-b249-92df2b2b1b96/v1-62a27980ef04f09bf308/card.webp)
Addendum
History Grade 12 Paper 1 Gauteng Mock 2016 Addendum

Addendum
History Grade 12 P2 NSC November 2016 Addendum (Afrikaans)

Addendum
History Grade 12 P2 NSC November 2016 Addendum (English)

Addendum
History Grade 12 P2 NSC Supplementary 2016 Addendum (Afr)
More from Grade 12 History

Study guide
Workguide Case Study Strategies

Memorandum
History Grade 12 Paper 2 North West Mock 2025 Memo

Memorandum
History Grade 12 Paper 1 NSC June 2025 Memo (English)

Memorandum
History Grade 12 P1 Eastern Cape June 2024 Memo (Afrikaans)

Memorandum
History Grade 12 P1 Eastern Cape Prelim 2024 Memo (Afr)

Question paper